Manifesteren is voor mij iets anders dan positief denken

Manifesteren.

Alleen het woord roept al van alles op.

Visionboards. Affirmaties. Iedere ochtend opschrijven wat je wilt. Visualiseren alsof je het al hebt. Dankbaar zijn. Je frequentie verhogen. Vooral niet negatief denken, want stel je voor dat je daarmee het verkeerde aantrekt.

Ik geloof al heel lang in manifesteren. Ruim dertig jaar zelfs.

Maar hoe langer ik ermee bezig ben, hoe meer ik denk dat we het soms veel ingewikkelder maken dan nodig is.

En misschien leggen we de nadruk ook wel op de verkeerde dingen.

Want voor mij gaat manifesteren helemaal niet over de hele dag positief denken.

Het gaat over iets veel interessanters:

Welk leven wil je eigenlijk creëren? En wie ben jij als dat leven van jou is?

Weten wat je wilt is moeilijker dan het lijkt

Vraag iemand wat ze niet meer wil en het antwoord komt vaak vrij snel.

Niet meer zoveel stress.

Niet meer iedere maand zorgen over geld.

Niet meer altijd moe zijn.

Niet meer dat werk waar je met tegenzin naartoe gaat.

Niet meer iedereen voor laten gaan.

Maar vraag vervolgens:

“Als werkelijk alles mogelijk was, hoe zou je dan wél willen leven?”

Dan wordt het ineens een stuk moeilijker.

Want bijna onmiddellijk gaat ons hoofd zich ermee bemoeien.

Ja, maar dat kan niet.

Daar heb ik het geld niet voor.

Daar ben ik te oud voor.

Hoe zou ik dat dan moeten doen?

Dat is toch niet realistisch?

En voordat we goed en wel hebben bedacht wat we werkelijk willen, hebben we het alweer aangepast aan wat we op dit moment mogelijk achten.

Daarom vind ik dat manifesteren niet moet beginnen bij de vraag:

Hoe krijg ik wat ik wil?

Maar bij:

Wat wil ik eigenlijk, als ik het hoe even met rust laat?

Een meditatie, moodboard of schrijfoefening is niet het manifesteren

Dat is iets wat voor mij steeds duidelijker wordt.

We maken een visionboard.

We schrijven onze wensen op.

We luisteren naar een meditatie.

We visualiseren ons droomleven.

We schrijven affirmaties.

En soms lijkt het bijna alsof dát het manifesteren is.

Maar ik zie het anders.

Het zijn hulpmiddelen.

Een meditatie kan je helpen om even voorbij je dagelijkse gedachten te komen.

Een moodboard kan iets zichtbaar maken waar je naar verlangt.

Schrijven kan je helpen ontdekken wat er onder al die gedachten eigenlijk zit.

Een visualisatie kan ervoor zorgen dat je niet alleen bedenkt wat je wilt, maar ook ervaart hoe het zou voelen.

En misschien werkt schrijven fantastisch voor jou terwijl een ander er helemaal niets mee heeft.

Misschien zie jij tijdens een meditatie complete beelden en ziet iemand anders helemaal niets, maar voelt ze precies wat ze nodig heeft.

Het middel is niet het belangrijkste.

Het gaat om waar het je brengt.

Naar dat moment waarop je denkt:

Ja. Hier wil ik zijn. Zo wil ik leven. Zo wil ik me voelen.

En dan wordt het pas echt interessant.

Wie ben jij als dit jouw gewone leven is?

Stel dat het leven waar jij nu naar verlangt niet langer je droomleven is.

Het is gewoon je leven.

Niet voor vijf minuten tijdens een meditatie.

Niet ergens in een verre toekomst.

Het is normaal geworden.

Wie ben jij dan?

Hoe voelt die versie van jou zich?

Hoe denkt zij?

Hoe kijkt zij naar zichzelf?

Hoe gaat ze om met geld?

Hoe reageert ze wanneer iets tegenzit?

Wat doet ze met haar tijd?

Welke keuzes maakt ze?

Hoe behandelt ze haar lichaam?

Wat accepteert ze niet meer?

Waar zegt ze juist volmondig ja tegen?

Dat vind ik veel interessanter dan jezelf honderd keer vertellen dat je rijk, succesvol of gelukkig bent.

Want dan verschuift de vraag van:

“Hoe zorg ik ervoor dat ik dat leven krijg?”

naar:

“Wie ben ik wanneer dit mijn leven is?”

Je toekomstige zelf is niet iemand op wie je hoeft te wachten

Dit inzicht veranderde voor mij veel.

Want natuurlijk kun je een prachtig toekomstbeeld maken en daarna je ogen weer openen en doorgaan met je leven zoals je het altijd deed.

Dan blijft je toekomstige zelf iemand die ergens verderop op je staat te wachten.

Maar wat gebeurt er als je haar niet alleen bezoekt tijdens een visualisatie?

Wat als je gedurende een doodgewone dag af en toe aan haar denkt?

En jezelf vraagt:

Wat zou zij nu doen?

Niet om toneel te spelen.

Niet om te doen alsof je omstandigheden anders zijn dan ze zijn.

Als er vandaag een rekening ligt die betaald moet worden, verdwijnt die niet omdat jij visualiseert dat je financieel vrij bent.

Maar je kunt je wel afvragen:

Hoe zou de financieel vrije versie van mij hiermee omgaan?

Als iets mislukt:

Hoe zou zij hiernaar kijken?

Als je een kans krijgt:

Wat zou zij kiezen?

Als je weer iets uitstelt waarvan je eigenlijk weet dat je het wilt:

Wat zou zij nu doen?

Misschien kun je iets van haar lenen.

Haar rust.

Haar vertrouwen.

Haar nieuwsgierigheid.

Haar manier van kijken.

Of gewoon één kleine keuze.

Dat vraagt oefening

En dit vind ik belangrijk.

Je besluit niet op maandagmorgen dat je voortaan je toekomstige zelf bent om vervolgens nooit meer terug te vallen in oude gedachten en gewoontes.

Het gewone leven neemt je razendsnel weer mee.

Er moet gewerkt worden.

Er zijn boodschappen.

Andere mensen hebben iets van je nodig.

Er gebeurt iets vervelends.

Je bent moe.

En voor je het weet ben je alweer uren bezig zonder ook maar één seconde gedacht te hebben aan het leven dat je wilt creëren.

Dat herken ik zelf maar al te goed.

Maar misschien is dat helemaal niet het probleem.

Misschien is het juist de oefening.

Iedere keer dat je het je weer herinnert, kun je teruggaan.

Wie wil ik zijn?

Hoe zou zij hierover denken?

Hoe zou zij zich hierin voelen?

Wat zou zij nu kiezen?

En dan doe je dat opnieuw.

En opnieuw.

Niet noodzakelijk met iedere dag hetzelfde ritueel.

Je hoeft niet iedere ochtend om zeven uur te visualiseren als dat helemaal niet bij je past.

Je kunt schrijven.

Wandelen.

Mediteren.

Muziek luisteren.

Een moodboard bekijken.

Even dagdromen.

Of midden in de supermarkt ineens denken:

O ja. Hoe zou zij dit eigenlijk doen?

Je hoeft niet iedere dag hetzelfde te doen.

Je oefent wel steeds dezelfde richting.