Er zijn momenten dat je niet instort.

Niet huilt.

Niet opgeeft.

 

Je staat op.

Je doet wat er moet gebeuren.

Je zorgt. Je regelt. Je functioneert.

 

Maar vanbinnen voel je iets anders:

ik trek het niet meer.

 

En het lastige is: stoppen is geen optie.

Niet omdat je zo sterk bent.

Maar omdat het leven doorgaat. Omdat anderen op je rekenen. Omdat jij degene bent die het opvangt.

 

Dat gevoel maakt machteloos.

Niet omdat je niks doet —

maar omdat je het gevoel hebt dat je niks kúnt veranderen waardoor het lichter wordt.

 

Je kunt niet zomaar:

 

• minder zorgen

• minder verantwoordelijk zijn

• minder moeten

 

 

Dus ga je door.

En dat gaat vaak nog best lang goed… aan de buitenkant.

 

Maar je lichaam blijft gespannen.

Je hoofd komt niet echt tot rust.

Zelfs als je zit, staat er iets in jou nog steeds “aan”.

 

Dit is geen zwakte.

Dit is geen falen.

Dit is wat er gebeurt als iemand te lang draagt.

 

Misschien hoeft er vandaag niets opgelost te worden.

Misschien is het al genoeg om eerlijk te zijn over hoe het voelt.

 

Dat je niet kapot bent.

Maar ook niet oké.

 

En dat dat er allebei tegelijk mag zijn.