Ik dacht dat ik gewoon iemand was die graag helpt
Ik zag wat er moest gebeuren
en deed het
Niet omdat iemand het vroeg
maar omdat ik het zag
En eerlijk?
Ik dacht dat dat een mooie eigenschap was
Totdat het veranderde
“Laat mij maar even”
werd
“jij doet het toch altijd?”
Wat eerst helpen was
werd dragen
En wat dragen was
werd overnemen
En ergens onderweg
raakte ik mezelf kwijt
Niet in één keer
maar langzaam
Ik bleef geven
terwijl het me leeg trok
Ik bleef zien wat beter kon
en pakte het op
Omdat ik dacht dat dat mijn rol was
Totdat ik iets ontdekte
wat alles veranderde
Niet omdat het mij iets nieuws leerde
maar omdat het me liet zien wat er al was
Een Human Design reading
Daar zag ik voor het eerst:
Dat er niks mis is met mij
Dat ik snel zie
snel voel
en snel begrijp wat anders kan
Maar ook…
dat dat niet betekent
dat het van mij is om te doen
En dat was confronterend
Want als je altijd degene bent
die het oplost
wie ben je dan
als je dat niet meer doet?
Wat ik nu leer
is niet minder geven
Maar anders kijken
Ik mag nog steeds zien wat ik zie
Maar ik hoef er niet meer op te handelen
En dat geeft rust
Ruimte
En langzaam…
kom ik weer terug bij mezelf
Herken je dit?
Dan is er niks mis met jou
Misschien doe je alleen dingen
die niet van jou zijn
Een Human Design reading laat je zien
wie je werkelijk bent
Zodat je kunt stoppen met dragen
wat nooit van jou was
Reactie plaatsen
Reacties